Loetz, kolekcjonerski opalizujący wazon, secesja, art nouveau, sygnatura Loetz na spodzie – wkrótce dostępny w sprzedaży

Poniższy opis pochodzi z opracowania Muzeum Narodowego w Kielcach [1].
Pierwsze lata działalności firmy zarządzanej przez von Spauna to produkcja szkła o charakterze historyzującym i szkła marmurkowego, czyli naśladującego kamienie, wzorowanego na chalcedonie, onyksie i malachicie. Działania te zwieńczone zostały sukcesem na Wystawie Światowej w Paryżu w 1889 roku, gdzie przyznano wytwórni, wespół z firmą Émila Gallé, Grand Prix. Jednocześnie cały czas trwały prace nad nowymi technikami zdobienia szkła, między innymi nad procesem iryzacji, zakończone uzyskaniem patentów w 1895 i 1896 roku.
[…]
Produkcja huty w Klostermuehle była doskonałym urzeczywistnieniem wyróżników secesji. Aby tak się stało, zatrudniano nie tylko znakomitych hutników, ale też nawiązano współpracę z wybitnymi projektantami, między innymi z Marie Kirschner i Franzem Hofstoetterem. Powstawały wówczas wyroby o opływowych, organicznych kształtach, naśladujących muszle, łodygi i kielichy kwiatów, a także niezliczona liczba nowych wzorów zdobień szklanych naczyń. Były to, między innymi, spływające po powierzchniach szklane krople, zatopione w ściankach korpusu „czesane” szklane nitki układające się w fale lub pióra (dekoracja Phaenomen), błyszczące cętki (dekoracja Papillon) czy pofałdowania, mające imitować korę drzewa.
[…]
W 1900 roku huta nadal święciła triumfy, uzyskując jedną z 17 głównych nagród na kolejnej wystawie światowej w Paryżu. Kilka lat później działalność wytwórni nieco zaczęła tracić na sile, mimo rozpoczęcia współpracy z wiedeńskimi projektantami, takimi jak Leopold Bauer, Otto Prutscher i Josef Hoffmann. W 1909 roku Maximilian von Spaun przekazał zarządzanie hutą swojemu synowi, Maximilianowi Robertowi, ten jednak nie posiadał zdolności organizacyjnych i handlowych. Spowodowało to problemy finansowe, a w ich efekcie w 1911 roku firma zmuszona była ogłosić bankructwo. Mimo reaktywacji działalności, pozyskania nowych projektantów i kolejnych nagród na wystawach, pożar w hucie i wybuch I wojny światowej znów wstrzymały produkcję. W latach 20. XX wieku starano się kontynuować przedwojenną działalność. Dekadę później kryzys, częste zmiany właścicieli i kolejny pożar sprawiły, że huta już się nie podniosła i ponownie ogłoszono jej upadłość w 1939 roku. W czasie II wojny jeszcze uruchomiono ją, aby wytwarzać szkło dla Niemiec, ale w 1947 roku już definitywnie zamknięto.

Oprac. Anna Pietrzak
Bibliografia
Loetz. Bohemian glass 1880–1940, red. J. Mergl, E. Ploil, H. Ricke, New York 2003.

https://mnki.pl/pl/obiekt_tygodnia/2022/pokaz/481,wazon,1