Dzień Hymnu Narodowego

W ustawie o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej oraz o pieczęciach państwowych, w załączniku nr 4, znajdziemy słowa Hymnu państwowego Rzeczypospolitej Polskiej, „Mazurka Dąbrowskiego”, ułożone w 1797 r. przez Józefa Wybickiego.

Jeszcze Polska nie zginęła
Kiedy my żyjemy.
Co nam obca przemoc wzięła,
Szablą odbierzemy.

Marsz, marsz Dąbrowski,
Z ziemi włoskiej do Polski.
Za twoim przewodem
Złączym się z narodem.

Przejdziem Wisłę, przejdziem Wartę,
Będziem Polakami.
Dał nam przykład Bonaparte,
Jak zwyciężać mamy.

Marsz, marsz …

Jak Czarniecki do Poznania
Po szwedzkim zaborze,
Dla ojczyzny ratowania
Wrócim się przez morze.

[W wersji oryginalnej, według pisowni rękopisu Wybickiego: Jak Czarnecki do Poznania wracał się przez morze, dla ojczyzny ratowania, po Szwedzkim rozbiorze.]

Marsz, marsz …

Już tam ojciec do swej Basi
Mówi zapłakany –
Słuchaj jeno, pono nasi
Biją w tarabany.

Marsz, marsz ...

W trzeciej zwrotce autor nawiązuje do Stefana Czarneckiego herbu Łodzia (ur. ok. 1599 r. w Czarncy, zm. 16 lutego 1665 r. w Sokołówce), uczestnika wojny partyzanckiej przeciw wojskom Karola X Gustawa w czasie potopu szwedzkiego i walk przeciw powstańcom Chmielnickiego w trakcie wojny polsko-rosyjskiej (1654–1667). Z kolei Basia z czwartej zwrotki Hymnu to druga żona gen. Jana Henryka Dąbrowskiego – Barbara z Chłapowskich Dąbrowska, która wyrozumiałością i poświęceniem wspierała patriotyczną działalność męża, a dziś w Hymnie symbolizuje poświecenie polskich córek, matek i żon.

Melodia hymnu oparta jest na motywach ludowego mazurka, ale jej autor pozostaje nieznany, dlatego w leksykonach podaje się, że jest to „melodia ludowa”. Warto dodać, że na melodii Mazurka Dąbrowskiego, słowacki poeta i działacz narodowy, Samuel Tomášik, ułożył w 1834 r. Hymn Wszechsłowiański. W ogólnodostępnych źródłach możemy znaleźć, że w 1848 roku, na Zjeździe Wszechsłowiańskim w Pradze, przyjęto go jako oficjalny hymn wszechsłowiański, a w latach 1939–1945 był hymnem państwowym Słowacji. Po 1945 r. pieśń ta została przyjęta przez Socjalistyczną Federacyjną Republikę Jugosławii jako hymn państwowy. W 1992 stała się hymnem Federalnej Republiki Jugosławii, a w latach 2003–2006 była hymnem Serbii i Czarnogóry.

Kilka słów o majątku Wybickiego, który podzielił los dworów i pałaców po 1989 r. Poniżej zamieszczam fragment opisu ze strony zabytki.pl: […]W 1780 r. Józef Wybicki zakupił majątek w Wielkopolsce. W 1781 r. nabył Manieczki i Psarskie, trzy lata później dokupił Boreczek i Przylepki. W Manieczkach zbudował dworek, który spłonął klika lat po śmierci Wybickiego. Obecny dwór wzniesiono w 1894 r. dla ówczesnych właścicieli wsi Grodzickich w nieco innym miejscu. Rozbudowany na pocz. XX w. przez Brzeskich. Dobudowano aneks boczny wschodni oraz ganek z tarasem w kondygnacji piętra, poprzedzający główne wejście. Po 1920 r. dobudowano aneks zachodni. Od 1949 r. Manieczki stały się własnością Państwowych Gospodarstw Rolnych, które utworzyły tu w 1960 r. Kombinat PGR. Kombinat kultywował pamięć o Józefie Wybickim. Z inicjatywy ówczesnego dyrektora w 1978 r. otwarto w dworku Muzeum Józefa Wybickiego. Zgromadzono w nim eksponaty związane z postacią twórcy Hymnu polskiego, oraz epoką, w której żył. Przy Muzeum mieścił się Wielkopolski Oddział Stowarzyszenia Miłośników Tradycji Mazurka Dąbrowskiego. W 2006 r. muzeum zostało zamknięte, dwór jest obecnie własnością prywatną.